SPRIMONT - Steen, stof en steeds weer dat getik. Mondkapjes, hoofddoeken en koptelefoons maken van vijftien hoofdrolspelers van de 'Internationale Ontmoetingen van het beeld in arduin' onherkenbare en haast identieke wezens.  

Te midden van Belgische steengroeven leggen ze hakkend, slijpend, zagend en polijstend de laatste hand aan hun monumentale ontwerpen voor de manifestatie in het stadje Sprimont aan de voet van de Belgische Ardennen. Onder hen Paula Withagen uit Halsteren, Marcel van Zijp uit Wouwse Plantage en Annie Andriessen uit Essen-Hoek.

Het voorterrein van het plaatselijke Steenmuseum oogt als Stonehenge, het raadselachtige monument van staande stenen in Zuid-Engeland. Alleen zijn hier de stenen niet heilig, dat moeten ze nog worden. Een maand geleden waren het trouwens nog gewoon brokken steen, die net uit de nabije groeven ('les carrières') waren gesneden. Bij elk stuk arduin (petit granit, blauwe hardsteen met veel fossielen van kleine skeletjes) zit een beeldhouwer te werken. Hard te werken, heel hard, want deze week is de laatste van vier waarin ze aan hun inzending voor de monumentale buitenexpositie van een jaar kunnen werken.

Zondag nemen de vijftien deelnemers afscheid. Na een maand van intensief samenwerken, samen praten, samen eten en drinken. Uit vijf landen zijn ze afkomstig, de meesten zijn Belg, maar er nemen dit jaar ook een Duitser, een Mexicaan, een Bulgaarse, een Canadees en vier Nederlanders deel.

Marcel van Zijp: "De sfeer is fantastisch. De eerste dagen had je er die de kat uit de boom keken, maar al snel was het ijs gebroken en vormden we één grote familie."

Van Zijp heeft de liedtekst van Schuberts Erstarrung uit de Winterreise in steen gehakt. " Vijfentwintig meter tekst." Een stuk ontbreekt, dat komt op een pijler, die dwars door een opening in de steen wordt gestoken. "Zo lijkt het beschadigd. Maar Schubert zelf was ook een beschadigd mens."

Paula Withagen: "Het is keihard werken, maar het vordert. Mijn vrouwenbeeld is bijna klaar. Ik ga nog met een vlakschuurmachine de putjes uit de benen halen. Daarna schuur ik het af, sommige delen waar ik met de machine niet bij kan, moet ik met de hand doen." Ze zet haar mondkapje weer op en gaat driftig verder met het bijwerken van een arduinen vrouwenarm.